Het liberalisme in Aalst

Het liberalisme in Aalst

In onze vorige editie hadden we het over de 2 grote winnaars van de voorbije verkiezingen NVA en het Vlaams Belang. In deze editie komt de VLD aan bod. Enerzijds verliezers van de voorbije verkiezingen maar anderzijds winnaars want ondanks het zware verlies van 17,3% naar 10,4% maken zij toch weer deel uit van de bestuursmeerderheid, met dank aan JJ De Gucht en gewezen ex-Korpschef van de Lokale Politie Carlos Troch, die voor de partij onderhandelden.
De Liberale Partij in onze regio heeft veel te danken aan “Mijnheer Louis” (D’Haeseleer) die niet alleen Burgemeester geweest is van de Stad Aalst maar een paar jaar zelfs Staatssecretaris voor Openbaar Ambt (Regering Tindemans I). Wijlen Mijnheer Louis was één en al sociaal dienstbetoon. Diegenen die van hem werk gekregen hebben zijn in onze regio niet te tellen. 

Louis zorgde voor de fundamenten waar huidig Ere-Burgemeester Anny De Maght- Aelbrecht verder op bouwde. 

Zij maakte van de blauwe partij De Partij voor Vrijheid en Vooruitgang, waar niemand omheen kon. Dat Aalst toen stil stond is onwaar. Aalstenaars staan nooit stil. 

Als Burgemeester van Aalst van 1989 tot 2006 investeerde Anny De Maght veel kapitaal in de grondvesten van onze stad. Men legde nieuwe rioleringen aan. Collectoren begonnen met het zuiveren van het afvalwater zodat er terug leven in (en rond !) de Dender kwam.

Zonder deze investeringen, die weliswaar niet zichtbaar zijn, zou er van de hedendaagse pleinen met fontein geen sprake geweest zijn. Toch investeerde deze Burgemeester veel meer in mensen dan in stenen. Op sociaal vlak heeft deze Burgemeester samen met de socialisten veel verwezenlijkt. De tijd van het sociaalliberalisme met wijlen Edgard, Gracienne Van Nieuwenborgh, Patrick De Smedt en Dirk De Meerleer om er maar een paar op te noemen. 

Burgemeester Anny De Maght hielp iedereen zoals zij het had gezien niet alleen van haar voorganger maar ook van haar eigen vader die als poelier meer dan eens “een kiek“ zomaar wegschonk aan mensen die het tijdens hun jeugd  niet breed hadden en het nu nog kunnen navertellen. 

Dat zij haar eigen sociaalliberale koers reed werd haar niet steeds in dank afgenomen door haar eigen partijgenoten maar de “Iron Lady” die nooit van staal of beton geweest is, was steeds een warm en sociaal mens. Zij heeft  haar massa voorkeurstemmen die zij behaalde nooit misbruikt. Het gaf haar wel macht zodat zij er zelfs in geslaagd is, en dit tegen iedereen in, de carnavalisten een dak boven hun hoofd te geven.

Een unicum in Vlaanderen. De carnavalisten durven soms wel eens vergeten dat de werkhallen er dank zij haar staan.

Ook  haar partijgenote Anne-Marie Verdoodt heeft vele mensen werk verschaft. 

De vier verkozenen van de VLD, Jean Jacques De Gucht, Vera Van Der Borght, Martine De Maght en vooral Bart Van Den Neste, die als enige zijn stemmenscore kon verbeteren, zullen alle hulp kunnen gebruiken om hun partij weer naar een hoger niveau te tillen. 

Eerstgenoemde  zetelt als enige voor de VLD in het College van Burgemeester en Schepenen. Een massa bevoegdheden, en niet van de minste, zoals Openbare Werken en Mobiliteit.

Maar wie van de VLD maakt van deze partij terug de partij 

die de nog steeds sterk politiek geëngageerde leading lady 

van Aalst er ooit van maakte?  Haar politieke medestanders plaatsten haar aan de zijlijn. 

Van de Aalstenaars kreeg zij, als waardering voor haar werk, 

in 2006 nog steeds de meeste voorkeurstemmen.